Kaftje-rubriek-8

Instant Classic: Full Frontal Feminism

Liselore van der Zweth vat feministische klassiekers voor je samen zodat jij ze niet hoeft te lezen – maar het straks wel wilt.

full frontal feminism

Hoe heet het?
Full frontal feminism door Jessica Valenti

Wanneer en waar?
2007, Amerika

Waar kan je de auteur van kennen?
Valenti is de oprichtster van de bekende site  Feministing.com en ze schrijft wekelijks een column over feminisme in de Engelse kwaliteitskrant The Guardian. Lees ze vooral. In één van haar bekendste columns vroeg ze haar lezers of er ook landen waren waar tampons werden gesubsidieerd. Over de rel die volgde, lees je hier.

Waar gaat het over?
De ondertitel zegt het al: “A young woman’s guide to why feminism matters”. Dit is geen saaie feministische verhandeling over aanrechten en burgerrechten, waar je je met een woordenboek doorheen moet ploegen. “You’re a feminist, I swear” begint ze, en met genante en gevoelige persoonlijke voorbeelden legt ze uit hoe ze daar zelf achter kwam. Het is eigenlijk heel logisch.

Vind jij het oneerlijk dat actrices in Hollywood de helft minder betaald krijgen dan hun tegenspelers – ook al hebben ze de hoofdrol? Baal je ervan dat je niet over straat kan zonder dat je seksistische shit over dikke tieten naar je hoofd geslingerd krijgt? Kijk je weleens in de spiegel en baal je van jezelf? En baal je vervolgens dat je daarvan baalt? Dan ben je al een feministe. Ook al noem je jezelf niet zo.

Waarom zou je dit boek eigenlijk echt wel moeten lezen?
Valenti legt je op elk gebied – werk, seks, je zelfbeeld – uit waarom feminisme voor jou belangrijk is. Met cijfers en feiten èn met humor. Valenti is als je beste vriendin die tegen je praat. Het enthousiasme over feminisme,  maar ook de verwondering over de bizarre wereld waarin we leven spat van de pagina’s. Valenti noemde zich altijd een humanist, want feminisme, ‘dat hadden we toch niet meer nodig?’ Op haar 22e volgde ze echter  vrouwenstudies en ze kwam erachter  dat ‘gelijkheid’ toch nog niet zo ver was als ze altijd had gedacht. Als vrouw moet je er namelijk wel sexy uitzien, maar je mag vooral niet assertief zijn op het gebied van seks. Als vrouw word je nog steeds verantwoordelijk worden gehouden als je verkracht bent. Kijk maar naar hoe de verkrachtingsslachtoffers van Bill Cosby worden behandeld en niet geloofd. En als vrouw wordt je recht op anticonceptie en abortus nog steeds bedreigd. Zo krijgt de belangrijke Amerikaanse health clinic Planned Parenthood sinds kort geen subsidie meer omdat er abortussen worden uitgevoerd. Ja, je hebt al deze dingen al vaker gelezen. Ik ook. Maar Valenti beschrijft ze met een frisse blik en zonder bullshit.

Wat moet je weten als je dit boek toch niet gaat lezen?
Feminisme is niet overbodig in onze moderne samenleving. Ja, vrouwen hebben stemrecht. En de seksuele revolutie heeft ervoor gezorgd dat we zelf kunnen beslissen of en hoe we seks hebben en of en wanneer we kinderen willen. Daardoor denken veel mensen dat mannen en vrouwen al 100% gelijk zijn en dezelfde rechten hebben. Hoe vaak wordt er niet geschreven dat “het feminisme dood is”? Ja, waarom wordt er dan nog over geschreven? De waarheid  is: er zijn nog steeds veel ongelijkheden. Op het gebied van werk en geld, maar ook van seks en uiterlijk. En ja, daar kan jij als vrouw iets aan doen. Zo veel of zo weinig als je wil. En nee, jezelf feministe noemen betekent niet dat je lelijk, dik, boos of een lesbo bent. Of jij nou graag lipstick draagt of juist bergschoenen, of allebei: je bent sowieso te gek.

Kant-en-klaar quote voor feestjes en partijen:
“As different as we all are, there’s one thing most young women have in common: We’re all brought up to feel like there’s something wrong with us. We’re too fat. We’re dumb. We’re too smart. We’re not ladylike enough – ‘stop cursing, chewing with your mouth open, speaking your mind’. We’re too slutty. We’re not slutty enough.

Fuck that.

You’re not too fat. You’re not too loud. You’re not too smart. You’re not unladylike. There is nothing wrong with you.”

ZIN. in onderwijs #11 // Lezen

966819_10201285945333744_511202677_o

Vandaag een ode aan mijn favoriete vak van vroeger: Nederlands.

Waar sommigen wellicht nog steeds badend in het zweet wakker worden als ze er alleen al aan denken, kon (en kan) je mij geen groter plezier doen dan lezen, en mijn literatuurlijsten vervulden me dan ook van plezier. In ‘mijn tijd’ (ja, oma spreekt – we hebben het hier over de mid-90’s) hadden we niet dat laffe gedoe van slechts 10 boeken die je moest lezen. Nee, er prijkten maar liefst 25 boeken op mijn Nederlandse lijst, en wel 15 op respectievelijk de Duitse, Engelse en Franse lijsten (ik had het zogenaamde ‘pretpakket’). Ook kwamen er geen Carry Slee en aanverwanten op voor. Dat was ten strengste verboden. We hadden het namelijk over literatuur met een grote L. True story: toen ik The secret history van Donna Tartt op mijn Engelse literatuurlijst wilde zetten (dat was het jaar voor mijn eindexamen verschenen en een groot succes bij zowel recensenten als publiek) mocht dat niet omdat het boek volgens mijn Engelse lerares ‘te commercieel’ was. Daar was ik uiteraard – terecht, vind ik nog steeds – woedend om, in die mate dat ik een volledige campagne heb gevoerd om het boek toch op de lijst te krijgen. Met positief resultaat! De aanhouder wint ;)

Nu ben ik, vrees ik, geen doorsnee mens, en dat was ik als tiener ook al niet. Ik hoefde niet tot lezen aangezet te worden, want dat deed ik al. Ik las zelfs De ontdekking van de hemel (toen net uitgekomen) voor mijn plezier, alle duizend pagina’s. Ik ken echter genoeg mensen, zowel ouder als jonger dan ik, die van literatuuronderwijs en verplicht lezen een levenslange afschuw van boeken hebben gekregen. Om de paar jaar laait er daarom weer een debat op over hoe het lezen op de middelbare school gestimuleerd kan worden. Wat te doen? Minder verplichte boeken voorschrijven of juist meer? Het niveau hoger maken of juist laagdrempeliger?

I’m in two minds about it. Niemand ontsnapt helemaal uit zijn eigen mindset en zoals ik al zei: ik vond die lange leeslijsten heerlijk. Het ‘uitkleden’ van literatuuronderwijs vind ik dan ook geen goed zaak. Aan de andere kant: ik heb jarenlang in de boekwinkel gewerkt en daar vond ik de vrij snobistische houding van ‘dit zijn wel goede boeken en dat niet’ vaak ronduit storend. Geef mij maar een Oprah’s Book Club Choice: als mensen maar lezen, maakt het mij eigenlijk geen bal uit welke boeken het zijn, al was het de Bouquetreeks.

Wat mij echter wel verbaast, is de weinig originele en ook gedateerde keuze van boeken op literatuurlijsten Volgens scholieren.com zijn de populairste boekenkeuzes nog immer 1) Het gouden ei 2) De aanslag en 3) Het diner. Net als toen ik nog op school zat! (Ok, Het diner kwam later.) Ja, die zijn dun en/of verfilmd, dat snap ik ook wel. Maar er moeten toch recentere keuzes zijn, die wellicht ook beter aansluiten op de leerlingen van nu? De Nederlandse literatuur is toch niet blijven stilstaan bij Mulisch en Reve?

Wat ik voorsta, is niet zozeer een zwaarder of lichter aanbod, of meer of minder boeken: nee, ik denk dat een breder literatuuronderwijs tieners het meeste stimuleert. Ja, natuurlijk is het goed om De Avonden gelezen te hebben, of zelfs Eline Vere. Maar kom ook maar op met de Heerma’s van Vos, Myrthe van Meer of zelfs, god verhoede het, Robert Vuijsje. En wat te denken van jonge, succesvolle schrijfsters als Nina Weijers of Nina Polak? Just sayin’. Want het genot van lezen ontdekken, dat gun ik iedereen.

ZIN. is het geesteskind van … Liselore van der Zweth // freelance tekstschrijver/blogger/redacteur // lettervreter en free spirit // optimist by default // brengt onderwerpen graag terug tot het persoonlijke // houdt van out of the box denken en de ongebaande paden bewandelen.

Liselores Zin // I am not a robot

black-and-white-person-woman-girl

© Pexels

De laatste tijd huil ik vaak. Ook in het openbaar. No joke. In de tram, lopend naar een vriendin toe, tijdens het mediteren…. Ik zet er niet eens meer een zonnebril bij op. (Wel heb ik geïnvesteerd in een mascara die een Siberische sneeuwstorm nog kan trotseren.)

Zo ook vanmiddag. Stomtoevallig kwam het nummer I am not a robot van Marina and the Diamonds langs in mijn playlist. Een paar jaar geleden draaide ik haar eerste cd kapot en ze is nog steeds één van mijn favoriete artiesten, maar dit nummer had ik al een hele tijd niet meer gehoord. Luisterend naar de tekst leek het nu of Marina me toesprak. Alle woorden beschreven zo precies hoe ik me de laatste tijd voel en wat ik mezelf ook graag zou willen zeggen:

I’m vulnerable, so vulnerable / I am not a robot

I’m lovable, so lovable / I’m just troubled.

Well. Kwetsbaarheid heeft mij niet nodig in haar corner, dat doet Brené Brown al genoeg, maar ik heb de laatste tijd wel iets geleerd: soms, being broken means being cracked open. En ook hoe belangrijk het is om jezelf met de aardigheid te behandelen die je een ander ook zou schenken. Dat is één van de belangrijkste dingen waar ik dit jaar aan wil werken en ook het overkoepelende thema van mijn intakegesprek bij De Bewustzijnschool. ‘Zelfcompassie’ klinkt heel erg trendy, maar eigenlijk is het een heel logische manier van met jezelf omgaan. Je bent (hoop ik voor jou) voor anderen toch ook niet zo’n overkritische zeikerd? Waarom voor jezelf dan wel? De laatste tijd kom ik het overal tegen nu ik me er bewust van ben – in mijn werk, bij mijn therapeut, zelfs bij yoga: dat dat stemmetje in mijn binnenste voortdurend zegt dat ik het vast niet kan of niet goed genoeg ben, dat ik beter mijn best moet doen. Vreselijk! Dus met zachte hand probeer ik dat stemmetje wat te temperen. Mezelf eraan te herinneren dat ik heus goed in dingen ben, maar dat het daar eigenlijk niet eens om draait. Dat ik het vertrouwen moet hebben dat ik ook goed genoeg ben als ik niet de beste ben. Dat mensen me ook OK vinden als ik niet perfect ben (en let’s face it: perfect is niemand).

Gewoon even een hart onder de riem van alle onzekere mensen – want ik ben vast niet de enige: jij bent ook awesome! Net als ik, en als wij allemaal. En als je het af en toe niet meer ziet zitten, is het OK om om hulp te vragen. Je vrienden staan vast en zeker klaar voor een peptalk, dus gooi het eruit!  En als je een plek wil om aan jezelf te werken, waar je omringd wordt door alleen maar lieve mensen die je steunen (ja, dat bestaat echt), kan ik je van harte De Bewustzijnschool aanraden. Zo’n intakegesprek als ik had, is deze maand nog helemaal gratis, dus grijp die kans! Dan komen we elkaar wie weet nog tegen :)

Onthoud: You are not a robot. But you are lovable.

 

Into the great wide open

Into-the-great-wide-open-760x440

Janis Joplin zei het al: “Freedom is just another word for nothing left to lose”. Toch had ik eigenlijk niet door wat dat precies betekende, al die jaren dat ik droomde van hitchhiken op Route 66, backpacken door Thailand of WWOOF-en in Nieuw-Zeeland. Dat écht vrij zijn ook een schaduwzijde heeft en dat het gepaard gaat met verdriet en loss omdat je ook werkelijk alles moet loslaten, daar kom ik pas nu achter.

Wat betekent het eigenlijk écht, ‘een leven opbouwen’? Dat vraag ik me de laatste jaren regelmatig af. Ooit, in 1998, kwam ik naar Amsterdam met slechts één doel voor ogen: een plek voor mezelf opeisen. Me thuis voelen. Ik dacht dat daar de usual ingredients voor nodig waren: een huis (nou ja: appartement ;)), een baan, vriendenkring, het liefst ook nog een relatie en om het helemaal af te maken: huisdieren en/of hobby’s. En ja: het duurde meer dan tien jaar, maar uiteindelijk had ik het gevoel dat ik een stevig fundament had gebouwd, dat niet zomaar afgebroken kon worden.

Dat was echter niet zo. Op het ‘hoogtepunt’ begonnen alle bouwstenen één voor één om te vallen. De veiligheid die zo rotsvast leek ingebakken, bleek een illusie. Alle pilaren die mijn ‘leven’ droegen werden weggevaagd en ik had het gevoel dat er laag na laag van me afgestript werd, totdat er een totaal weerloze, naakte, kwetsbare versie van mezelf overbleef.

In retrospectie was het idee dat zo’n leven er op een gegeven moment gewoon, eh, IS en blijft, ook tamelijk naïef, op de manier waarop ik als tiener naar mijn ouders keek naïef was: alsof je op een bepaalde leeftijd, pak ‘m beet 30, plotseling op magische wijze een volwassene bent, en dat dat dan ook een soort permanente state of being is, waarna je niet meer echt verandert. Nu ben ik inmiddels ouder dan mijn ouders waren toen ze mij kregen en ik kan jullie verzekeren dat niets minder waar is. Ik fluctueer dagelijks tussen me afwisselend een tiener voelen (onzekerheden incluis) en vaak ook as old as the hills. De waarheid is: je blijft altijd veranderen, en dat is maar goed ook. Je zou maar op een bepaald moment in je leven blijven stilstaan, frozen in time! Daar moet je toch niet aan denken.

Anyway: hoe zwaar, pijnlijk en moeilijk ook: verlies en loslaten heeft ook een andere kant. De fundamentele menselijke reactie (ook de mijne) bij verlies is om je als een wanhopige vast te klampen aan datgene wat er nog wel is, om althans nog een glimp van veiligheid te voelen. Maar het nare is dat dat vaak meer voelt als tenondergaan met een zinkend schip. Heel langzaam, stapje voor stapje, heb ik geleerd om die lifeboat los te laten. Ik ben er nog niet helemaal, want eng blijft het, maar ik zie die vrijheid soms zo dichtbij dat ik ‘m bijna aan kan raken. En ik hoop dat ik er one day soon echt op zal vertrouwen dat alles goed zal komen als ik loslaat: dat ik niet zal verdwijnen in de ruimte, maar dat ik anderen tegen zal komen die daar ook rondzweven, en dat we in steeds wisselende constellaties nieuwe patronen zullen maken.

Onlangs vond ik een gedicht dat ik schreef toen ik 18 was:

Maybe one day

I’ll hold these treasures in my hand

– two grains of Sahara sand, perhaps

or

the rose pink petals of a desert plant

or

a slip of cinnamon scented silk, cinnamon colored cotton

(spices of the East) –

nothing more

See these railway windows sliding into nothing

(fade out)

Show me the sound of trail tracks

and I will sing my staccato song

all along the road

and dance away

one day

Well. ‘One day’ was a long time coming, maar nu is het eindelijk bijna zover. Into the great wide open!

xx Liselore

De Bewustzijn School // Oase in hartje Amsterdam

Soms krijg je als blogger een uitnodiging die je leven verandert. Zo voelde ik het in ieder geval toen ik de invitatie van Marieke van Meijeren in mijn inbox kreeg: of ik een ochtendprogramma in haar nieuw opgerichte Bewustzijn School in Amsterdam wilde volgen. Eigenlijk hoefde ik daar niet eens over na te denken. En zo kwam het dat ik op een woensdagochtend om half negen plotseling voor het hek van een schoolgebouw stond, me afvragend of ik wel het juiste adres had. Want ja, zo letterlijk had ik het ‘school’gedeelte van de naam ook weer niet opgevat. Maar wat bleek: De Bewustzijn School is op de ruime en prachtige bovenverdieping van een heuse school in Oud-Zuid gevestigd.

bewustzijnschool

bewustzijnschool1

De Bewustzijn School is echter niet alleen in naam een school: het is een plek waar je de tools krijgt voor je innerlijke reis. Een totaalconcept: je kan er yoga- en meditatielessen volgen, maar ook mindstylelessen, lessen vegan cooking, persoonlijk ondernemerschap, energetisch werk…. Te veel om op te noemen. Een simpel, maar toch revolutionair idee – hoewel je in Amsterdam op elke straathoek een yogastudio (of twee) kan vinden, is er nog geen plaats waar je een geheel aan jouw persoonlijke behoeften aangepast programma kan volgen, dat zich richt op zowel body, hart als mind en waar inspiratie en ondersteuning centraal staan. Daarnaast heeft Marieke De Bewustzijn School ook opgezet als een ontmoetingsplaats voor gelijkgestemden: een plek waar je kan bijkomen van de stress, drukte en prestatiedrang van de maatschappij en waar je je gedachten en gevoelens vrijelijk en veilig kan delen met anderen. Eén van de immense schoollokalen is dan ook ingericht als loungehoek, waar je kan zitten, thee of sap kan drinken en kan kennismaken met andere leden. A home away from home. En nog mooier: Marieke heeft ook het idee om van de binnentuin van de school een ‘secret garden’ te maken, zodat De Bewustzijn School ook letterlijk een ware oase kan worden genoemd. Hoe fantastisch klinkt dat?

bewustzijnschool2

Samen met bloggers Nadia en Sifra van De nieuwe meiden, een blog over hooggevoeligheid en hoe daarmee om te gaan (ken je het nog niet? Go check it out here!) volgde ik een compleet ochtendprogramma. We begonnen al vroeg met een les Flow Yoga. Nu botert het niet zo tussen yoga en mij, maar deze les viel me toch erg mee, mede door de rustige en prettige begeleiding van lerares Reve.

bewustzijnschool4

Vervolgens kregen we een mindstyleles van Bert van Rijnberk. Een prettige, rustige kerel in wie je meteen vertrouwen hebt. Hij begon te praten over onvoorwaardelijke liefde. Dat die overal om je heen is. Nou, call me crazy, maar mijn ervaringen in het leven hebben daar niet echt op geduid en ik werd er dan ook een beetje geïrriteerd van – in ieder geval voelde ik niet dat warme gevoel dat kennelijk wel bij de anderen binnenkwam, ik voelde helemaal niets. Gelukkig gaf Bert het niet op; samen met de anderen oefenden we in het beurtelings geven en ontvangen van die liefde en verdomd, ik voelde het! Ik ervoer dat als een bijzonder moment, helemaal om dat te delen met drie mensen die ik eerst eigenlijk helemaal niet kende, maar aan het eind van die ochtend voor mijn gevoel beter dan sommige van mijn eigen vrienden.

 

 

 

 

 

 

 

Bert zei nog een aantal dingen die mij diep raakten. Zo vertelde hij dat hij zijn kracht en de richting van zijn leven (hij is retraitebegeleider bij Zielzicht) juist had gevonden in een heel moeilijke periode van zijn leven. Hij sprak daar heel open over en benadrukte dat het belangrijk is om je verhaal (the narrative of your life) in de gaten te houden, maar ook: dat het belangrijk is om jouw verhaal te vertellen, to get it out there, maar dat je tegelijkertijd méér bent dan alleen die ervaring.
Poeh. Dat besef kwam binnen als een kanon. Ik herkende die dingen zo goed omdat het dé thema’s zijn die dit jaar een grote rol in mijn leven hebben gespeeld en dat nog steeds doen. En misschien is dit dan de tijd om mijn verhaal – of althans, één van de verhalen – aan jullie te vertellen. Weten jullie nog dat ik begin dit jaar schreef dat ik paroxysmale vertigo had? Nou, dat bleek dus niet zo te zijn. Na veel onderzoeken en MRI-scans bleek ik aan chronische hyperventilatie te lijden. Een angststoornis, dus. In het begin was ik allang blij dat ik niet doodging aan een hersentumor, maar naarmate de maanden voortduurden begon ik te beseffen dat iets dat in je geest huist, misschien nog wel enger is door de ongrijpbaarheid ervan. Hoezeer je ook best weet dat je niet zal stoppen met ademen, dat het maar een idee is: de symptomen van die paniekaanvallen voelen echt. Maar om het te veranderen – to beat the machine that runs in your head, zoals de Guano Apes al zongen – moet je iets doen dat bijna aan alchemie lijkt te grenzen: naar binnen kijken en al je ervaringen, alles wat jou jou maakt, opnieuw onderzoeken en zo nodig veranderen. Zijn dat allemaal wel waarheden? Of zijn het dingen die ik mezelf heb verteld of laten vertellen? You can’t rewrite history. Maar de toekomst, daar heb ik wel invloed op. En daarom is het tijd om mezelf te laten zien, flaws and all. Het vertellen van dit verhaal maakt me niet zielig, geen slachtoffer: het maakt me iemand die niet bang is om de waarheid onder ogen te zien en die ook te delen. Met jullie, want in dit hele proces is Moderne Hippies en de erkenning en het begrip dat ik vaak van jullie krijg, ontzettend belangrijk voor me.

Ik besef ook: dit is slechts één van mijn verhalen, a moment in time. Het is tijd voor meer verhalen. Nieuwe verhalen. En sommige daarvan begin ik op De Bewustzijn School, aan de hand van drie vragen die ik van Bert heb gekregen: Ben ik hier? Wil ik ervan genieten? Heb ik passie?*

Als laatste nog iets heel leuks voor als je nu denkt: jaaa, De Bewustzijn School, echt iets voor mij! Ik mag namelijk aan jullie allemaal een gratis intakegesprek weggeven. Het is super makkelijk: stuur een mailtje naar info[at]debewustzijnschool.nl en noem de code Bewust Moderne Hippies, dan komt het helemaal goed. Je moet dan wel binnen twee weken een afspraak maken. Ik heb zelf ook zo’n intakegesprek met Karlijn gehad en dat was heel erg fijn en ook 100% in de roos over mijn verlangens, angsten en ontwikkeling. N.a.v. haar advies kan je daarna een persoonlijk programma op De Bewustzijn School gaan volgen. See you there?

 

© Fotografie: De Bewustzijn School

Liefs, Liselore

*Het antwoord daarop luidt: niet altijd/ja/ja ;)

Wat vind jij van De Bewustzijn School? Zou jij er lessen willen volgen?

Madara // Natural beauty

Madara-Review-2-724x440

Er is niets dat ik liever doe dan in de weer zijn met smeerseltjes, tutten met make-up of een avondje beautify-en met haarmaskers, nagellakjes en andere shizzle, dus toen ik een paar weken geleden een pakketje bomvol met fijne producten van het mooie merk Mádara op mijn deurmat vond, kon ik mijn geluk niet op.

Ik had ooit de Flower Dust Lotion van Mádara gekocht en was daar zeer tevreden over: een heerlijke bodylotion met een fijn gouden glittertje, die je een gezonde gloed geeft zonder dat onbedoelde Twilight-effect. De enige downside voor mij was de wel heel plantaardige geur. Maar hey, Mádara is dan ook 100% plantaardig en vegan (en niet op dieren getest!), dus dat nam ik graag op de koop toe.

Helaas was het eerste product dat ik testte, het micellar water, niet echt een succes. Ik had er al veel over gelezen (het zou een waar wondermiddel zijn, een all-in-one make-upremover en huidverzorging) en verwachtte dus een ware revelatie op beautygebied. Helaas vond ik ‘m als make-upremover niet goed werken en als ik ‘m als gezichtsreiniger gebruikte, bleef er een raar laagje op mijn huid achter. Later las ik bij toeval in een artikel van Vogue dat het de bedoeling is dat je je gezicht na het gebruik nog even met warm water afdept (ook al staat op de site van Mádara dat het een ‘no-rinse’ product is). Dat hielp inderdaad, maar ik heb een heel droge huid en het gebruik van water wilde ik nou juist vermijden, omdat ik alleen daardoor al tegen de klippen op moet smeren met crèmes. Daarnaast vond ik ook hier de geur ronduit storend. Niet fris en zelfs niet neutraal, maar een beetje…. off, somehow. Ik kon er mijn vinger niet goed op leggen.

Madara-Review-11

Maar niet getreurd! Gelukkig waren de laatste twee producten, de Nourish and Repair Shampoo en Conditioner, wel een groot succes. Omdat mijn haar weliswaar lang en enigszins wavy is, maar ook heel fijn van structuur, gebruik ik sinds jaar en dag altijd een volumnizing shampoo en geen conditioner, want daarvan wordt mijn haar zo glad dat ik het niet eens in een topknot of ponytail kan doen.

 

Ik heb altijd de ambitie gehad om een prachtige bos krullen à la Julia Roberts in de 90’s te hebben, maar ondanks vele experimenten met krultangen en hot rollers wordt het meestal toch meer een coupe à la Tori Amos. Maar dankzij deze shampoo en conditioner heb ik nu een foolproof methode. Beide producten geven mijn haar meer body, ook de conditioner, maar tegelijkertijd is mijn haar minder pluizig. Ik laat het natuurlijk drogen totdat het bijna droog is, spuit er dan wat salt water spray in, draai het in een topknot en laat het verder drogen. Voilà: krullen! Krullen die tegelijk sleek en glanzend zijn, wel te verstaan. Ik ben er superblij mee! Mijn haar voelt gezonder aan en ziet er mooier uit.

Madara Review 2

Ook de producten van Mádara proberen? Ze hebben een webshop vol met fijne producten voor haar- en huidverzorging, zowel voor face als body, en zelfs make-up en deodorant. Check it out! Alle producten hebben het ECOCERT label, wat betekent dat het 100% vegan en plantaardig is. Een goed gevoel :)

Wat vind jij van de producten van Mádara?

Interview // Zella Day

Al eerder schreef ik dat ik de piepjonge, modern day chanteuse Zella Day had ontdekt. Vandaar dat ik enorm vereerd was dat ik uitgenodigd werd om haar te interviewen naar aanleiding van haar tour en haar concert in Bitterzoet a.s. zondag!

Zella-Day-4-760x440

 © Alexandra Valenti

Zella Day is nog erg jong, 20 jaar, en hoewel ze al haar hele leven muzikant is, is haar debuutalbum ‘Kicker’ slechts een paar maanden geleden uitgekomen. Nu tourt ze al een paar maanden met haar band rond de wereld. Niet gek voor een meisje uit Pinetop, Arizona dat tot een jaar geleden in Silver Lake, LA, woonde. Ik vroeg me af of het moeilijk is om op te groeien in zo’n rollercoaster en of de newfound beroemdheid haar volwassenwording beïnvloedt. “Mijn liedjes zijn het bewijs van mijn groei. Als ik luister naar de nummers die ik twee jaar geleden schreef, kan ik horen hoe mijn horizon zich verbreid heeft. Omdat ik nog zo jong ben, neem ik alle nieuwe ervaringen als een spons in me op en ik uit ze in mijn muziek.” Maar is het niet moeilijk om grounded te blijven? “Mijn familie heeft me de afgelopen 6 jaar bijgestaan toen ik mijn muzikale carrière van de grond probeerde te krijgen. We zijn heel hecht. En nu het eenmaal zover is, kan ik niet wachten om samen met hen de wereld te veroveren!” Touren kan echter een whirlwind zijn: “Een tour is eigenlijk een soort travelling circus, met stage lights, strange dudes, gratis bier, een hoop lol, heel veel hotelkamers en loads of inspiration. Soms ben ik helemaal verliefd op elk aspect van de tour, maar er zijn ook dagen dat ik liever thuis zou zijn, in bed met mijn hond.” (Don’t we all?)

Zella’s stem wordt vaak vergeleken met die van Lana del Rey. Toch heeft ze haar eigen unieke sound, poppy, maar ook rauwer en minder bombastisch. Luister bijvoorbeeld naar haar tweede single Hypnotic – mooie clip ook trouwens:

Net als Lana is Zella, naast als muzikante, ook ontdekt als een waar bohemian fashion icon. Zo werkte ze bijvoorbeeld samen met hét bohemian merk Free People:

Hoe dat is? “Muziek is het meest speciaal als het 100% origineel is en datzelfde geldt voor mode. Ik heb weliswaar mijn eigen stijl, maar die verandert ook nu ik in Californië woon en ik omringd ben door fantastische vintage boetiekjes, rommelmarkten en up-and-coming designers. Het is geweldig geweest om de kans te hebben om met de mooiste kleding te spelen en te experimenteren met mijn look.”

Zella-Day-3

 © Alexandra Valenti

Terug naar de muziek. Wat is het belangrijkste dat Zella via haar songs met haar publiek probeert te delen? “Elk nummer heeft een eigen boodschap, die uniek en kwetsbaar is. Ik streef ernaar om een goed persoon te zijn en ik hoop dat ik anderen kan inspireren om mijn voorbeeld te volgen. Er is een allesoverkoepelende liefde waar ik me mee verbonden voel en ik probeer dat gevoel ook aan mijn publiek over te brengen.”

Last but not least: heeft Zella een motto waar ze naar leeft? “To make a conscious effort to do at least one thing for somebody else every day. Stay inspired. Feed your body healthy food. Listen to your heart’s intuition. Keep your family close.”

Ik kan niet wachten tot ik Zella zondag live mag zien spelen!  See you there!

Liefs, Liselore

ZIN. in onderwijs #9 // Vrije School

Vaak zit er een liedje in mijn hoofd zodra ik wakker wordt. Dat kan ookprima iets zijn dat ik weken geleden heb gehoord, maar wat kennelijk hardnekkig is blijven hangen. Zo ontwaakte ik deze week met het refrein van een liedje dat op Doe Maar-achtige wijze bleef zeuren: “abgeëckt…. abgeëckt….” Juist. Het refrein van een liedje van Lezer Beem dus, dat ik vorige week op YouTube ontdekte en dat toepasselijk “Ik ben een Vrije School student” getiteld is. Hilariteit alom!

Voor wie niet weet wat “abgeëckt” betekent (en dat is iedereen die niet op de Vrije School heeft gezeten): voor Rudolf Steiner en de antroposofie (grondleggers van de Vrije School, of Waldorfschool zoals ‘ie in de rest van de wereld ook wel genoemd wordt) mogen nergens rechte hoeken aan zitten. Of dat nou stukken papier of gebouwen zijn. Vandaar dat elke Vrije School eruitziet als de eerste de beste hippe yogastudio in Amsterdam. Zie voor sfeerimpressie onder!

Vrije School

Helemaal verantwoord abgeëckt en voorts ingericht in pasteltinten en met heel veel hout. Plastic of gerobotiseerd speelgoed is uit den boze, wat de sanity van de docenten ongetwijfeld ten goede komt: alleen stoffen en houten toys mogen, van het soort dat ik altijd in de etalage van de overpriced kinderwinkel tegenover mij zie en waar ik altijd steil achterover sla van de prijs. Ja, ik woon in een yuppenwijk in hartje Amsterdam, waar ik de laatste der Mohikanen ben die nog leeft als een eeuwige student – zo eet ik nog steeds koude take-out als ontbijt, inplaats van superverantwoorde havermout met amandelmelk, tarwevlokken, chiazaden en andere verantwoord-hippe shizlle – sue me!

 

Terug naar de Vrije School. Uiteraard deelde ik het bovenstaande nummer lustig op social media, waar ik van ex-klasgenoot S. (ja, ik heb echt ex-klasgenoten in mijn Facebook friend list, sue me!) een commentaar kreeg dat me uit het hart gegrepen leek: namelijk dat ze niet wist of ze ‘het geruststellend of verontrustend moest vinden’ dat er na zoveel jaar nog helemaal niets veranderd leek Dat dus! Dat generaties frisse nieuwe pubers weer jaar na jaar geconfronteerd worden met het onvermijdelijke Kerstspel dat elk seizoen weer tot vervelens toe wordt opgevoerd, net als ik destijds: daar kan ik geloof ik nog niet helemaal bij met mijn gedachten. Nog steeds dezelfde ochtendspreuk en Dudeljo-refrein. Nog steeds dezelfde periodes (hoewel ik van harte hoop dat Rassenleer inmiddels is afgeschaft), blokfluitzakken (in regenboogkleuren, uiteraard) en eurythmie. En pinksterbomen! En aquarellen (nat-op-nat. Zoek het niet op. NSFW)!

Ondanks mijn soms cynische  houding ten opzichte van het Vrije School-onderwijs (je mag er dan ‘spiritueel en emotioneel in balans’ van worden, hoewel ik dat laatste in mijn geval betwijfel, maar dat gaat mijns inziens vaak gepaard met een gebrek aan basic vaardigheden zoals, pak ‘m beet, correct spellen, met alle d’s en t’s op de goede plaats enzo) kon ik echter een licht gevoel van nostalgie niet ontkennen. Ja, die jaarfeesten en seizoenstafels hadden toch echt wel iets gezelligs. En die pannenkoeken waren ook best lekker als je er breuken mee leerde. Geen enkel onderwijssysteem is perfect en innovatie is mijns inziens niet alleen goed, maar ook noodzakelijk. Maar sommige tradities zijn toch ook best waardevol.

Met de hartelijke groeten van Rudolf!

 

Must Have // Wilderness Magazine

 

Wilderness-Magazine

Bron foto

Geloof me: niemand heeft mij ooit voor een man aangezien (OK, afgezien van dat ene incident toen ik 12 was en dacht dat een kort kapsel me wel zou staan – never again!). Maar ondanks dat het nieuwe blad Wilderness wordt aangeprezen als een ‘tijdschrift voor mannen’, kan ik toch niet wachten tot ik een exemplaar in m’n handen heb! Gelukkig wordt er beloofd dat het geen blad wordt, vol met tips voor betere buikspieren, meer dates, luxe jachten en andere ellende: “This magazine is a physical manifestation of those campfire conversations with your best friends, when you drifted into some topic that changed the way you see the world, made you feel known, stronger, better. At least that’s our intention,” zegt redacteur Jedediah Jenkings. Basically wil Wilderness mensen inspireren om een betere versie van zichzelf te worden, en het gebruikt natuur en avontuur daarvoor als een catalysator. En dat vind ik een inspirerend idee – voor mannen en voor vrouwen.

Wilderness-11

 

Bron foto

Wilderness is een brain child van Steve Dubbeldam, de man van Sarah Dubbeldam, de oprichtster van het tijdschrift Darling. En eigenlijk is Wilderness dan ook de mannelijke tegenhanger van Darling: non-glossy, zonder ads of Photoshop (het motto van Darling luidt: “Feel loved, not less”) en gemaakt met integriteit en authenticiteit.

Wat kunnen we van het eerste nummer van Wilderness verwachten? Een prachtig gebonden, dik (100 pagina’s!) tijdschrift op mat papier, vol met opiniestukken, diepgaande think-pieces en fantastische fotoreportages. The only catch? Het is er – nog – niet. Op dit moment is er een Kickstartercampagne gaande om het blad te funden. Not to worry – al in één dag (!!) hebben ze hun doel behaald. Maar om ook een eerste exemplaar – of een abonnement – te bemachtigen, kun je alsnog doneren. Wees wel snel, want de campagne loopt op 1 november af!

 

En in de tussentijd kan je je verlustigen aan de Instagram van Wilderness, want die staat vol met prachtige plaatjes en inspirationele teksten! Of kijk deze video:

Video Player
00:00
02:49

Liefs, Liselore

PS En heb je deze absolute must see over redacteur Jedidiah al gezien?

Liselores Zin // Ode aan de herfst

 

Herfst-1

Oh, wat leef ik toch op als de laatste zweterige dagen van augustus overgaan in de gouden herfstdagen van september. Ik voel het in de lucht: de naderende wisseling van de seizoenen. Een frisheid die maakt dat ik weer diep kan inademen. Dat ik eindelijk weer energie heb om dingen te ondernemen.

Ik ben een girl from the North country – in een land zonder echte seizoenen zou ik doodongelukkig worden. In tegenstelling tot (zo lijkt het in ieder geval) de rest van Nederland heb ik echter niets met de zomer. Sure, de eerste warmere dagen waarin je in je T-shirtje buiten kan lopen, dat is nog wel OK. Maar die lange, warme zomermaanden, waarin het lijkt of de wereld stilstaat en ik overweldigd word door een gevoel van lethargie…. nee. Vooral de maand augustus, die ik vooral associeer met geel geworden grasvelden die liggen te zinderen in de zon, duurt me altijd veel te lang (omgekeerd heb ik dat trouwens ook met de winter, vooral met de grijze februarimaand). Ik noem het zelfs een heuse zomerdepressie, ondanks het feit dat dat geen klinische term is – vreemd eigenlijk, omdat wel degelijk is aangetoond dat mensen die lijden aan een bipolaire stoornis daar vaak het meeste last van hebben in de herfst en lente, en depressieve gevoelens hebben in de winter is ook een geaccepteerde conditie. Maar in de zomer, zo lijkt de concensus, hoort iedereen zich vrolijk en blij te voelen.

Not me. Geef mij maar de overgangsseizoenen! Dan gebeurt er tenminste wat, je ziet de natuur veranderen en je voelt het in de atmosfeer. Change. I love it. De laatste tijd was het echt een Indian summer, met heldere luchten en goudkleurige dagen. Elke middag zit ik een paar uur in de zon te lezen, zonder daarbij meteen oververhit en lamlendig te raken, zoals des zomers. Als ik ‘s ochtends of juist ‘s avonds laat met mijn honden naar buiten ga, geniet ik van de bomen die zachte verfkleuren aannemen. Van de geur van bladeren en paddestoelen en rook van kachels. (Ik herinner me hoe we, als kinderen, grote hopen maakten van blaadjes en er dan middenin sprongen. Heerlijk was dat.) Zelfs als het regent kan het me niets schelen, it clears my head – tenzij je, zoals ik in Engeland destijds, dagen aaneen in de stromende buien op het land moet werken, dan is het niet meer zo leuk – maar ik hoef dan ook niet met mijn doorweekte broek of schoenen een hele dag op m’n werk of op school te zitten ;) Ik kan, zodra ik thuiskom, mijn haar drogen en warme kleren aandoen, en met een kop thee bij de kachel gaan zitten. Kaarsjes en een wierookje erbij et voilá. Die knusheid, daar houd ik ook van. Ik ben geen no. 1 chef, maar in de herfst wil ik altijd graag koken en bakken. Deze week heb ik zelfs mijn eigen granola gemaakt – een unicum!  Ik zou bijna zeggen: dit mag van mij eeuwig duren… maar dat zou defeating the purpose zijn, want juist de verandering van de seizoenen vind ik zo magisch. En toch, zoals William Cullen Bryant ooit schreef: “Autumn… the year’s last, loveliest smile.” Amen!

Herfst-3

 

 

 

© Photography by Zoë // Moderne Hippies